Bu nehir hangi denizleri aşıp okyanuslara varacak?

Okuduğum bir kitap var. Orada birkaç satır var ki bu aralar ruhumun ihtiyacı olan şeyleri yazıyordu.

Durup düşündürdü, işte yazıyorum;

‘’Bir kez olsun kollarını aç, kendini suya bırak.

Ne önünde bir telaş olsun ne arkanda bir pişmanlık kalsın.

Hem sen hayallerin gerçek olsun diye mi burada olduğumuzu sanıyorsun?

Elbette hayır. Sen sadece varoluşu bir de bu gözlerle görmek için buradasın.

Bir kez bıraktın mı kendini olanlara, hayallerinden de öte bir hayat yaşayacaksın.’’

 

Gece tam yatarken okuyordum, tekrar tekrar okudum anlamak için.

Oysa ben ne kadar kulaç atmaya çalıyordum meğer ondanmış bu yorgunluk. Rabbime bıraktım artık her şeyi, herkesi. Tüm hakkımı yiyenleri, önüme taş koyanları…

Kendimce bir hayalim vardı ve ben bu zamana kadar hep ona ulaşmaya çabalıyordum. Bu hayatı sanki sırf onun için şekillendirip yaşıyor gibiydim. Belki de bu yüzden farkında olmadan sınır çizdim kendime özgürüm sanarken…

Artık bırakıyorum nehirlerimi denize ulaşsın. Olması gereken olması gerektiğinde zamanını bilir ve olur ben sadece gayret ederim. Kader gayrete aşıktı ya ondan.

Yattığımız yerden hayal kurmak kolay ama onu yapmak için harekete geçmekte lazım. Gördüğüm rüyalarda bunun üzerineydi. Ruhumun neyi aradığıyla ilgili-

Huzur.

Bir yerlerim hep huzursuzluktaydı.

Bir yerlerim ise kendine yer arayan göçebe kuşlar misali.

Evrenin işaretlerine takibe aldım. Bir yolculuğa çıkıyorum. Bakalım ne güzellikler getirecek bana. Ruhumun derinliklerine ulaşabilecek miyim?

Bu nehir hangi denizleri aşıp okyanuslara varacak?